Logo

ΕΠΟΠΤΕΙΑ

Πολιτισμός

μόρφωση

κοινωνία

Εικονοθήκη | Αρχείο | Φιλοσοφία - 7 Νοεμβρίου 2011 09:07 πμ

Jacqueline de Romilly: Δυο Πρωινά στους Δελφούς



Βέβαια έφτασα εδώ γαλουχημένη με τα ελληνικά κείμενα και αρχαίες παραδόσεις· είμαι σίγουρη όμως, ότι ο οποιοσδήποτε επι­σκέπτης, αν τύχαινε να βρεθεί εδώ στην ησυχία του πρωινού, μπροστά σε αυτά τα ιερά ερείπια του παρελθόντος, θα ένιωθε την ίδια βεβαιότητα με εμένα, για την επίδραση αυτού του μαγευτικά έρημου τόπου, όπου είχαν συσσωρευτεί τόση ευλάβεια και τόσα πάθη. Με υποδέχθηκε η μεταξύ των δύο κόσμων σιωπή, αλλά ασφαλώς με υποδέχτηκε και ο Απόλλων.

Σήμερα μπορώ να κλείσω τα μάτια και να απολαύσω πάλι την στιγμή εκείνη, σε όλη της την πληρότητα. Τελικά δεν ξυπνά κανείς κάθε μέρα στον τόπο ενός θεού! Και αυτό τον σημαδεύει για πολύ καιρό.

[…]

Διότι ποτέ δεν σκέφτηκα να αφηγηθώ εδώ την ιστορία των Δελφών: υπάρχει άλλωστε εκτενώς· θέλησα να ξαναπιάσω με ακρίβεια τη μαγεία του χώρου, έτσι όπως μπορεί να την αισθανθεί κανείς, από τα πρώτα κιόλας βήματα στην ιερή τούτη γη. Και ήταν για μένα μια ευκαιρία να θυμηθώ ένα δεύτερο πρωινό στους Δελφούς, εξίσου αλησμόνητο με το πρώτο, αν και πολύ διαφορε­τικό: εδώ η μαγεία του χώρου κυριαρχεί απόλυτα σε κάθε τι.

Εκείνη τη φορά δεν διανυκτέρευσα στο κατάλυμα των ανασκα­φών. Έμεινα απλά με τον σύζυγο μου στο ξενοδοχείο που δεσπό­ζει στη μεγάλη, βαθιά κοιλάδα με τις ελιές. Όταν ξύπνησα το πρωί -πολύ νωρίς μάλιστα- διέκρινα το φως ανάμεσα από τις γρίλιες: υποκύπτοντας σε έναν ξαφνικό πειρασμό, ντύθηκα γρήγορα και χωρίς τον παραμικρό θόρυβο, γλίστρησα έξω από το δωμάτιο, και αυτή τη φορά μόνη. Ένιωθα την ανάγκη, αμέσως και πριν ξυπνή­σουν οι άλλοι, να αισθανθώ ξανά γύρω μου την παρουσία των Δελφών. Οι Δελφοί ήταν εκεί, σιωπηλοί, λουσμένοι στο φως. Βρήκα ένα μικρό μονοπάτι που κατέβαινε στην κοιλάδα και σερ­νόταν ανάμεσα στις ελιές. Περπάτησα ανάμεσα από τους κορ­μούς, κάτω από τα φυλλώματα, όπου ήδη παιχνίδιζε το φως, στην ησυχία μιας εξοχής που μόλις ξύπνησε. Στον δρόμο, πιο πάνω, πίσω από τους λευκούς κίονες του κυκλικού ναού, το μόνο που έβλεπα ήταν μερικά γκρίζα γαϊδουράκια, τόσο συνηθισμένα στην Ελλάδα, που μοιάζουν να ζουν πάντοτε στον οικείο ρυθμό των αγροτικών εργασιών. Πήγαιναν πέρα, προς την Αράχοβα, για να καλλιεργήσουν κάποια χωραφάκια ή να μεταφέρουν φορτία και τα συνόδευαν άντρες με αργό βήμα που μόλις ακουγόταν. Η εξοχή ξυπνούσε στον δροσερό αέρα της αυγής, με την πιο οικεία όψη της· θα νόμιζε κανείς ότι βρίσκεται στην εποχή του Ησιόδου ή σε κάποιο απομονωμένο νησί, μέσα στη γαλήνη του πρωινού.

Ξεχνούσα ότι βρισκόμουν στους Δελφούς; Νόμιζα ότι βρισκό­μουν σε ένα «μικρό χωριό επάνω στο βουνό»; Ε, λοιπόν όχι! Ασφαλώς η παρουσία του ναού, των θεών, των αγαλμάτων και των λογοτεχνικών αναμνήσεων ήταν εκεί, κάπου ολόγυρα μου ή μέσα μου. Δεν χρειαζόταν να σκεφτώ: οι αναμνήσεις με τύλιγαν σαν μεγάλο προστατευτικό κουκούλι και ήξερα με βεβαιότητα ότι πατούσα σε μια εξαιρετική γη· η μνήμη την καθιστούσε ιερή για μένα, όπως ακριβώς υπήρξε άλλοτε, χάρη στον Απόλλωνα. Δεν χρειαζόταν να σκεφτώ: όλα αυτά αιωρούνταν στις παρυφές των αισθήσεών μου, προσθέτοντας ένα είδος ευχαριστήριας ευλάβειας στη μαγεία τούτης της στιγμής.

Δεν σήκωνα καν το βλέμμα προς την Ιερά Οδό και τα διάφορα σκόρπια μνημεία. Εγώ έβλεπα άφθονα απαλά και δροσερά λου­λούδια γύρω από το μονοπάτι μου. Ποτέ δεν είδα τόσα αγριολού­λουδα, μέσα στο καταπράσινο, τρυφερό χορτάρι, το χορτάρι του πρωινού, το χορτάρι της άνοιξης. Δεν ξέρω τι λουλούδια ήταν· είχαν όλα τα χρώματα: αναγνώρισα αόριστα, τα μικρά άγρια σπαθόχορτα, τα μοσχομπίζελα, τις μαργαρίτες, και άλλα κίτρινα λου­λούδια που δεν γνώριζα το όνομά τους, μια απίστευτη αφθονία, ένα λουλουδισμένο χαλί, στην τρελή έξαρση της ανανέωσης της φύσης. Υπήρχε πολύ κίτρινο, ελάχιστο κόκκινο -μόνο για να μου θυμίσει τις ανεμώνες που θα συναντούσα αργότερα, σαν ένα φλο­γισμένο χαλί που προσφέρεται απλόχερα στις πρώτες ακτίνες του ήλιου. Και προχωρούσα, μόλις τολμώντας να το πιστέψω, μέσα από γαλήνιους ελαιώνες, μέσα σε αυτό το απαλό, ανθισμένο χαλί, σαν σε μια εικόνα του παράδεισου. Δεν βρισκόμουν πια ακριβώς στους Δελφούς. Βρισκόμουν στην θαυμαστή άνοιξη της Ελλάδος. Βρισκόμουν σε έναν τόπο εξωπραγματικό, σαν σε όνειρο. Βρισκόμουν καταμεσής στη φύση, καταμεσής στην ομορφιά.






Κριτική Χωρίς Λόγια
Κατηγορία: Εικονοθήκη
Κριτική Χωρίς Λόγια


Jacqueline de Romilly: Δυο Πρωινά στους Δελφούς
Κατηγορία: Εικονοθήκη / Φιλοσοφία
Jacqueline de Romilly: Δυο Πρωινά στους Δελφούς

Από το Φλάουτο στην Απολλώνια λύρα, μτφρ. Μπάμπη Αθανασίου και Κατερίνα Μηλιαρέση, έκδ. Graal/To Άστυ Αθήνα 2005. Το άλμπουμ με τις φωτογραφίες βρίσκεται στο τέλος...


Αρχαία Λύρα: Ποιητές και Πλάσματα
Κατηγορία: Εικονοθήκη

  Sir Lawrence Alma-Tadema, Διαβάζοντας Όμηρο, 1885, Philadelphia Museum of Art Sir Lawrence Alma-Tadema, Σαπφώ και Αλκαίος, 1881, Art Walters Museum Ένας άνδρας χορεύει με...