Logo

ΕΠΟΠΤΕΙΑ

Πολιτισμός

μόρφωση

κοινωνία


Παν. Δρακόπουλος, Η «διαλεκτική» του μικροαστού



Με τέτοιες πηγές, η μικροαστική ψευδοδιαλεκτική, ευνόητο είναι πως παραφράζει την πραγματικότητα. (Η ίδια η χρήση της λέξης «διαλεκτική» απ’ τον μικροαστό, δείχνει τόσα πολλά!..) Από συστάσεώς της δεν είναι διαλεκτική αλλά μια χονδροειδής κατασκευή σταθερών αντιθέσεων. Η δομή του μικροαστού, όπως προκύπτει απ’ την κοινωνική και την ψυχολογική του κατάσταση, του απαγορεύει να συλλάβει το καθόλου. Ο μικροαστός διασπά το οντολογικό σε σκόρπιες ψηφίδες μωσαϊκού, που όπως κι αν τοποθετηθούν δεν θα προκύψει ποτέ μία εικόνα. Έτσι το πρόβλημα του ανθρώπου μέσα στον κόσμο γίνεται «κίνημα γυναικείας χειραφέρησης», «αγώνας για τη διάσωση του περιβάλλοντος», «πάλη για δικαιώματα» κ.ά. ηχηρά, πολύ ηχηρά σαν άδειοι τενεκέδες που είναι. Το πρόβλημα του προσώπου γίνεται «γιουνισέξ» και «δικαίωμα να έχω τις διαστροφές μου» κ.ά. θορυβώδη και οζώδη. Η σκύλευση των οντολογικών προβλημάτων, είναι ο στόχος της μικροαστικής διαλεκτικής και επιχειρείται με την μετατροπή κάθε έννοιας σε ψόφο, σε ασπόνδυλο ήχο και μυκηθμό.

Η αδυναμία συλλήψεως του καθολικού απ’ την μικροαστική διαλεκτική, οδηγεί στην απόρριψη της οντολογίας, στον χαρακτηρισμό της ως «εξωπραγματικής» και «καθαρά θεωρητικής», και μάλιστα «την ώρα που υπάρχουν καυτά θέματα και ο λαός υποφέρει». Ο μικροαστός αρνείται την αφοσίωση και λατρεύει την αφομοίωση, απορρίπτει την εμβάθυνση για να επιτύχει την σχηματοποίηση, αποκλείει την αναγωγή στο καθόλου, για να θηρεύσει την υπαγωγή στην περίσταση  μετατρέπει το δημιουργικό έργο σε ενδοστρεφικό φετιχισμό, για να μεταβάλλει το ανθρώπινο πρόσωπο σε σπαράγματα, συνηχήσεις και θρύμματα, υπηρετικά της άθλιας διαλεκτικής μπραβούρας.

Ο μικροαστισμός δεν αποτελεί κοινωνιολογική κατηγορία, αλλά πνευματική. Ο μικροαστός δεν ορίζεται από το επάγγελμα, το εισόδημα, τα περιουσιακά στοιχεία ορίζεται από την νοοδομή του, νοοδομή απεικονιστική της έκπτωσης, της έσχατης αποδιοργάνωσης. Είναι ο «περίπου-άνθρωπος» που ανέταμε ο Καμύ, στο συγκλονιστικό του έργο «Η πτώση». Καθώς είναι ιδεοληπτικός, δεν υπηρετεί μιαν ιδεολογία• βρίσκεται μέσα στις πιο εχθρικές ιδεολογίες: από την άκρα αριστερά ως τον πιετιστικό χριστιανισμό, από τον στυγνό φασισμό ως την αναρχία, ο μικροαστός ενεδρεύει, προσπαθεί να ενταχθεί μέσα σε κάποια μάζα για να διώξει το αίσθημα αποβλήτου που τον κυνηγά, προσπαθεί να εκχυδαΐσει καθε έννοια, να διαβρώσει κάθε υγιές άτομο.

Στο ανόσιο αυτό εγχείρημά του, ο μικροαστός έχει ήδη επιτύχει πολλά. Τον βλέπουμε καθημερινά να μιαίνει την πολιτική ζωή του τόπου μας, να διαβρώνει τη νεολαία, να εξευτελίζει την παιδεία, να ασελγεί στη φιλοσοφία και στην τέχνη, προβάλλοντας θεατρινίστικους κομπασμούς, υπερβάλλοντας συνθηματολογικά, μεταβάλλοντας τον όποιο αγώνα σε πορνεία. Διαπιστώνοντας ότι γίνεται εύκολα δεκτός για μικροσυμφεροντολογίες, έχει επιτύχει να εισπηδήσει σχεδόν παντού και, ανενόχλητος (αν όχι και χειροκροτούμενος), εξευτελίζει και διαστρεβλώνει κάθε ιερό και όσιο.

Ο θρίαμβος του μικροαστού, δείχνει την αδράνεια των άλλων. Καμιά μικροαστική κουτοπονηριά δεν θα μπορούσε να επιτύχει, αν οι υγιείς άνθρωποι (ανεξαρτήτως ιδεολογίας), δεν είχαν παραδοθεί στον ύπνο της κολακείας και της αδιαφορίας. Τα υγειά κοινωνικά μας κύτταρα, είναι ανάγκη να καταλάβουν οτι έχουν εγκαταλείψει στα χέρια ενός βρωμερού συρφετού ανικάνων και διεστραμμένων και ψυχικώς σαφέστατα νοσούντων, όλους τους ιστορικούς ομφάλιους λώρους των με την Παράδοση και το Αύριο. Είναι ανάγκη ο καθένας στο χώρο του να δει την μικροαστική πανώλη, και να παλέψει να την αποβάλλει. Δεν έχει καιρό αυτός ο τόπος για ευνούχους  Ευτρόπιους. Είναι καιρός μόνον, για ν’ αναλάβουμε τις ευθύνες μας.

«Αυτοί λοιπόν που ήταν οι καθαυτό γεννημένοι για τη φιλοσοφία, μια που έτσι την παρατήσουν έρημη και παραπονεμένη στη μέση, κι οι ίσιοι ζουν μια ζωή που δεν τους ταιριάζει κι όχι αληθινή, και κείνην αφήνουν ορφανή κι απροστάτευτη, για να μπουν και της πατήσουν το σπίτι άλλοι ανάξιοι και να την κατεξευτελίσουν και να της κολλήσουν τέτοιες ντροπές, ώστε νάχουν δίκιο όσοι της ψάλλουν εκείνα που λες εσύ πως της ψάλλουν: ότι από κείνους που την ακολουθούν, άλλοι δεν είναι άξιοι για τίποτα κι’ οι περισσότεροι άξιοι για πολλά και μεγάλα κακά.

Αυτά είναι πραγματικώς που λένε. Και δεν έχουν διόλου άδικο• γιατί όταν δουν άλλοι ανθρωπίσκοι κενή αυτή τη θέση, την τόσο ζηλευτή, με τα λαμπρά ονόματα και τα στολίδια που είναι γεμάτη, σαν τους κακούργους εκείνους που δραπετεύουν από την ειρκτή και βρίσκουν άσυλο στα ιερά των Θεών, απαράλλακτα κι αυτοί παρατούν ευχαρίστως την τέχνη τους και πηδούν ίσα μέσα στη φιλοσοφία, προπάντων όσοι απ’ αυτούς τύχει να κάνουν τον πολύ μάστορη στην τεχνούλα τους. Γιατί μ’ όλα ταύτα, αν και κατάντησε να βρίσκεται σε τέτοια θέση η φιλοσοφία, διατηρεί όμως απέναντι στις άλλες τέχνες ένα μεγαλοπρεπέστερο αξίωμα• κι αυτό είναι που ζηλεύουν πολλοί από φυσικού τους άτελοι, και που όπως έχουν τα κορμιά τους στρεβλωμένα από τις χειρωναχτικές των εργασίες, έτσι τυχαίνει να έχουν και τις ψυχές των σακατεμένες και παραμορφωμένες από τις βάναυσες απασχολήσεις ή μπορούσε να γίνει κι αλλιώς;






Κ. Καστοριάδης: Εισαγωγή στη θεωρία των κοινωνικών επιστημών
Κατηγορία: Έτος 2, 1977, τεύχη 7-17 / Κοινωνία

Εποπτεία, τεύχη 11 – 12, Μάιος – Ιούνιος 1977 Η θεωρία των κοινωνικών επιστημών, τμήμα όχι βέβαια της επιστήμης της ίδιας, αλλά της φιλοσοφίας –...


Daniel Bell: Συνομιλία με την Ζηνοβία Δρακοπούλου
Κατηγορία: Έτος 2, 1977, τεύχη 7-17 / Κοινωνία

Εποπτεία, τεύχη 11 – 14, Μάιος – Σεπτέμβριος 1977 Ζ.Δ. Κύριε Καθηγητά, αρχίσατε την πνευματική σας καριέρα ως σοσιαλιστής. Πώς κρίνετε τα νεανικά σας όνειρα...


Αλληλογραφία Freud – Jung
Κατηγορία: Έτος 2, 1977, τεύχη 7-17 / Ψυχολογία
Αλληλογραφία Freud - Jung

Εποπτεία, τεύχη 11-12, Μάιος-Ιούνιος 1977 Αλληλογραφία Freud – Jung.  Μετάφραση Ζηνοβίας Δρακοπούλου Jung Burghölzli – Zürich, 31 Μαρτίου 1907. Αγαπητέ καθηγητά Freud, Χωρίς αμφιβολία θάχετε...


Παν. Δρακόπουλος, Για την έννοια της Παιδείας
Κατηγορία: Έτος 2, 1977, τεύχη 7-17 / Κοινωνία / Παν. Δρακόπουλος

Πρώτη δημοσίευση: Εποπτεία, τεύχη 13-14, καλοκαίρι 1977 Η εκπαιδευτική μεταρρύθμιση βρίσκεται στο ζενίθ της. Η διαπίστωση αυτή δεν συνεπάγεται αναγκαίως και κατάφαση στις προθέσεις και...


Παν. Δρακόπουλος, Ερήμην του Λαού
Κατηγορία: Έτος 2, 1977, τεύχη 7-17 / Κοινωνία

Πρώτη δημοσίευση: Εποπτεία, τεύχος 17, Δεκέμβριος 1977 Τώρα που οι εκλογές τέλειωσαν και δεν υπάρχει λόγος να βεβαιώνουμε το λαό πως είναι υπερώριμος, επιτρέπεται να...


Παν. Δρακόπουλος, Η «διαλεκτική» του μικροαστού
Κατηγορία: Έτος 2, 1977, τεύχη 7-17 / Κοινωνία / Παν. Δρακόπουλος

Με τέτοιες πηγές, η μικροαστική ψευδοδιαλεκτική, ευνόητο είναι πως παραφράζει την πραγματικότητα. (Η ίδια η χρήση της λέξης «διαλεκτική» απ’ τον μικροαστό, δείχνει τόσα πολλά!..)...