Logo

ΕΠΟΠΤΕΙΑ

Πολιτισμός

μόρφωση

κοινωνία

Εξ όνυχος - 5 Δεκεμβρίου 2018 09:18 πμ

Άγγελος Τερζάκης, Ναύπλιο

Άγγελος Τερζάκης
Ναύπλιο

Η πατρίδα μου είναι ένα γέρικο πέτρινο λιοντάρι, που βουτάει τα νύχια του στην αφρισμένη θάλασσα του Αργολικού.
Κρατάει τα μάτια σφαλιστά, βάρυπνα, και στο κραταιό της μέτωπο έχει ξεχαστεί η αυστηρή ζάρα της έγνιας. Ο δικός της ο ύπνος δεν είναι σαν τους άλλους, αδιαφορία και εγκατάλειψη.
Στη θωριά της ακόμα δεν απλώθηκε η χαύνη έκσταση της λήθης. Ο ύπνος της είναι συλλογή βαθιά, στοχασμός κλειστός κι αυτοσυγκέντρωση, που όσο πάει και βουλιάζει περισσότερο στην προαιώνια ακινησία.
Κοιμάται πάνοπλη, όπως έζησε την άγρια τη ζωή της αποτραβηγμένη μ’ απαυδημό εκεί κάτω, στον μυχό του Αργολικού, ανασαίνει ήρεμα τον γλυκό μπάτη του πελάγου που της τυλίγει ανάερα, μα γάζες μυρωμένες, τα σκυθρωπά κάστρα και τους προμαχώνες (…) Κοιμάται η γέρικη πολιτεία και σύγκαιρα αυτιάζεται το σάλπισμα του μακρινού ανέμου. Θες καράβια της Δημοκρατίας του Άγιου Μάρκου, θες κουρσάρικα της Μπαρμπαριάς, εδώ ήρθανε, μ’ άντρες αβρούς ή βάρβαρους, να της τρυγήσουνε το μέλι. (…)
Σαν ανοίγω τα μάτια μου στη ζωή θυμάμαι μιαν αίσθηση μυστική κι ανέκφραστη, τη μυρωδιά από τον καπνό, τη μπόχα της μάχης που πλανιέται αχνή κι άσβεστη ακόμη στον αέρα (…) είναι μεθυστική και ύπουλη, μύρο ναρκωτικού κατακαθίζει αργά και θάβει σε βελουδένια
πνιγμονή τις ζωές των ανθρώπων. Οι καμπάνες του εσπερινού που σημαίνουν, οι κραυγές των σκοπών από τα κάστρα, φεύγουν σαν κοπάδια τρομαγμένα πουλιά στον ουρανό που πρασίνισε. Η σκιά κατεβαίνει, επίσημη κι αδυσώπητη, πάνω στη μικρή, γέρικη πολιτεία.
Κάποια άτονα φανάρια ανάψανε δειλά. Στα δρομάκια που πλευρίζουνε τα κάστρα, το κίτρινο φως δυναμώνει τη συνοφρύωση του μαύρου. Τα μάκρη των δρόμων χάνονται σε τρομακτικές γωνιές και οι χτισμένες πέτρες των επάλξεων παίρνουνε με τη σκιά μιαν απόκοτη ζωντάνια. Η στενόχωρη ζωή, η μακροχρόνια κλεισούρα, νοτίσανε τους δρόμους με μυρωδιές φαρμακερές. (…)
Και οι άνθρωποι είναι μαζεμένοι. Περνούσες στους δρόμους κι έβλεπες στα πλάγια σου τα μαγαζάκια χωμένα στους τοίχους με φώτα λαδιά, πίσω από θαμπά τζάμια. Δουλεύανε βουβά, σκυμμένοι κάπου, με τη ράχη που η λάμπα τη καμπουριάζει και την προβάλλει στον τοίχο θεόρατη. Δουλεύανε μηχανικά, σαν και η απόπνοια του ναρκωτικού να τους είχε κινήσει τη σκέψη . Η πολιτεία την ώρα τούτη ονειρεύεται, και λοιπόν όλοι πρέπει να σωπαίνουν. (…)

Πίνακας Ν. Χατζηκυριάκου Γκίκα
Αργολική Αρχειακή Βιβλιοθήκη Ιστορίας & Πολιτισμού



Αγοραίος

Αγοραίος
ΕΚΛΟΓΕΣ   Οι εκλογές στην Ιταλία, τη Γερμανία, τις ΗΠΑ , την Ελλάδα και αλλού, συνιστούν σφαίρες κατά της δημοκρατίας. Τα βάζουμε με τους ηγέτες –...

Γιώργος Παυλόπουλος, Αντικλείδια
Κατηγορία: Εξ όνυχος

Γιώργος Παυλόπουλος Αντικλείδια Η Ποίηση είναι μια πόρτα ανοιχτή. Πολλοί κοιτάζουν μέσα χωρίς να βλέπουν τίποτα και προσπερνούνε. Όμως μερικοί κάτι βλέπουν, το μάτι τους...


Δημήτρης Λαμπρέλλης, Η δέηση
Κατηγορία: Εξ όνυχος

Δημήτρης Λαμπρέλλης Η δέηση Αύριο πρέπει οπωσδήποτε να δεηθούμε Να μη πνίξει η λάσπη τα λουλούδια Και στην πλάτη που χαμογελάει Να μη χωθεί εκείνο...


Δύο ποιήματα του Πατρ. Θεοφάνους
Κατηγορία: Εξ όνυχος

Πάτροκλος Θεοφάνους Δύο ποιήματα I Ήταν σίγουρα της Αιγύπτου. Μα δεν θυμόταν: ήταν ιέρεια; Πάντως, τότε τη λάτρευε. Τί ήταν αυτός, όμως; Αν ήταν ιέρεια,...


Νατάσα Κεσμέτη, Στά βράχια
Κατηγορία: Εξ όνυχος

Νατάσας Κεσμέτη Στά βράχια* Φύσαγε ἄγρια. Στά βράχια τά κύματα εἴχανε γεμίσει ὅλες τίς μικρές καί μεγάλες λακκοῦβες νερό. Ἦταν θολό σάν τή μέρα καί...


Τασούλα Καραϊσκάκη, Χωρίς κοινή αντίληψη για το κοινό συμφέρον
Κατηγορία: Εξ όνυχος

Τασούλα Καραϊσκάκη Χωρίς κοινή αντίληψη για το κοινό συμφέρον Eχουμε ευθύνη απέναντι στα κοινά πράγματα. Όμως δεν υπάρχει μια κοινή αντίληψη για το κοινό συμφέρον....


Άγγελος Τερζάκης, Ναύπλιο
Κατηγορία: Εξ όνυχος

Άγγελος Τερζάκης Ναύπλιο Η πατρίδα μου είναι ένα γέρικο πέτρινο λιοντάρι, που βουτάει τα νύχια του στην αφρισμένη θάλασσα του Αργολικού. Κρατάει τα μάτια σφαλιστά,...


Αλέξης Μάϊνας, Η εγκράτεια
Κατηγορία: Εξ όνυχος

Αλέξης Μάϊνας Η εγκράτεια (στη μητέρα μου Έρικα Μάινα-Ρέλγκεν) Όλα περνούν απότομα έλεγε η γιαγιά μου στο Λίμπλαρ όταν ζητούσαμε ένα ακόμα χωνάκι απ’ τον...


Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.