Logo

ΕΠΟΠΤΕΙΑ

Πολιτισμός

μόρφωση

κοινωνία


Παν. Δρακόπουλος: Άλλοσε, άλλοτε



Κατάλαβε πως ξύπνησε όταν oι λεπτές τριχίτσες των ρωθώνων του συσπάστηκαν, όταν μια κρύα γραμμή πέρασε φιδωτή πάνω απ’ το δέρμα του. Ύστερα, ένα λεπίδι κοφτερό ο ήλιος, έσκισε το μαύρο στήθος της νύχτας, κι ένα κομμάτι φως βρόντηξε με πάταγο στο μέτωπο του, σπάζοντας σε χιλιάδες κρύσταλλα. Απ’ το κορμί του, η νύχτα έφευγε σταγόνα—σταγόνα. Οι μύες του τανύστηκαν δοκιμάζοντας την ισχύ τους, μια στιγμή πριν σηκωθεί.

Γυμνός, με τα μελιχρά σκέλη του σε μιαν υποδόρεια σύσπαση, όρθιος πάνω στα βράχια, ρούφηξε ένα κομμάτι αέρα, κι έπεσε στη θάλασσα. Κι ήταν εκεί ακριβώς, όταν το μικρό ψαράκι σπαρτάρησε στο στήθος του επάνω, που γεννήθηκε το πρώτο του χαμόγελο.

«Αυτό».

Υπάρχουν χιλιάδες κινήσεις που περνούν πάνω σου, σταγόνες πάνω σ’ αδιάβροχο, τίποτ’ απ’ αυτές δεν θα σε σχηματίσει. Λεπτομέρειες ανυποψίαστες κλώθουν μια μοίρα έξω από τη μοίρα, περνούν για μια πορεία ξένη από σένα, τίποτα δεν μορφοποιούν, τίποτα δεν αγγίζουν. Χαμένες ώρες, θρυμματισμένα βλέφαρα, στιγμές που προστίθενται στις άλλες.

Κι είναι εκεί, βυθισμένο μέσα στο πυκνό φύλλωμα μιας λήθης, που σου φανερώνεται «Αυτό». Χιλιάδες σταγόνες όμοιες τούτη η θάλασσα, κι έρχεται πάνω σου μια μόνη, που νιώθεις πως μόνο για σένα, τούτη η σταγόνα δεν είναι όμοια, η μάζα της τρυπά το μεδούλι των φαινομένων, γίνεται πόθος και ειρκτή και εύρεση. Μολυβένια σφραγίδα που πέφτει μ’ ορμή στο λυωμένο κερί της παλάμης σου, ανελέητος τιμωρός—φονιάς των γυπών του Προμηθέα.

«Αυτό».

Αυτό που ορίζει τη μοίρα σου, αυτό που μεταβάλλει τη ζωή σου σε κυνηγό του οράματός του. Ένα ακριβές χτύπημα στο απόλυτο κέντρο σου, που σε κάνει να νιώθεις πως, επί τέλους έφθασες. Το «Αυτό» θα συνοδευθεί από το «επί τέλους». Ασπαίρουσα η βούληση θα δεχθεί τούτη την πηγή Ελευθερίας, θα πάρει τα γκέμια των μυριάδων προσδιορισμών σου, και θα κατευθύνει στον τέλειο φόνο, στην ψυχρή εκτέλεση, αυτά τα κληρονομημένα όρια.

Ο θάνατος των ορίων σου είναι η γέννηση της ψυχής σου.

Ημέρα τρίτη.

Ήταν μέρα και διψούσε και βάδιζε. Τα βήματά του αντηχούσαν παράξενα, καθώς τα βότσαλα κροτούσαν κάτω από τα πέλματά του. Το βήμα άφηνε υποψίες βιαιότητος, έτσι γοργό, σταθερό κι αποφασιστικό που ήταν. Ο ήλιος πύρωνε τους γυμνούς του ώμους, και καμιά αμφιβολία δεν κρεμόταν στον ορίζοντα.

Ήταν μέρα και πεινούσε και βάδιζε, και το «Αλλο» τον περίμενε σ’ ένα σημείο του δρόμου του. Το βήμα του τον οδηγούσε, η πλάτη του ήταν μια παλάμη πούσπρωχνε, τα σωθικά του ήταν πιασμένα σ’ ένα πελώριο αόρατο αγγίστρι. Μέσα στις φλέβες του, ορμούσε ακατάσχετη η βαθειά γνώση. Μέσα στα οστά του φούσκωνε αταλάντευτη η βαθειά ανάγκη. Τόξερε, τόνιωθε πως δεν γινόταν να μην συναντήσει το «Άλλο,» δεν γινόταν να μην δοθεί στην αντίπερα όχθη. Το μυαλό του επεξεργαζόταν τις χιλιάδες λεπτομέρειες αυτού του ενός, του απλού, του μοναδικού «Άλλου». «Εδώ είμαι μόνος» είπε, «αλλ’ αν η μοναξιά, δεν είναι προσευχή κι εκπλήρωση, γίνεται ψύχος και θάνατος».

Ήταν μέρα και πεινούσε και βάδιζε, και τα σπίτια ακόμα δεν φαίνονταν, και το τέλος ήταν μια υπόσχεση μάλλον, παρά μια σωτηρία. Όμως, κανένα δώρο δεν σου δίνεται για να το κατέχεις μόνον, και η γνώση δεν μπορεί να είναι μια σανίδα, που τη μαγκώνει ο ναυαγός με ανακούφιση. Έστριψε δεξιά, κι από μακρυά είδε το αμφίδρομο βάδισμα του χοντρού καβουριού. «Κανένα λουλούδι δεν έχει το κόκκινο του ήλιου και του ιώδιου το χρώμα» είπε, δαγκώνοντας το κάτω χείλος του. Ήταν αποφασισμένος να φτάσει, τόξερε, κι ας τον τρόμαζε ένας φόβος, που δεν ήταν φόβος αλλά δόσιμο. Μέσα στα έγκατά του, τόνιωθε πως πλησίαζε, τα βότσαλα παύαν πια, ένας δρόμος χαραγμένος απ’ τους άλλους φάνηκε μπρος του.

Ήταν μέρα, και πεινούσε, και σταμάτησε κεραυνόπληκτος. Ο δρόμος ήταν μπρος του. Δεν είχε παρά να μπει μέσα. Τους κοίταξε κατάματα. Τόξερε πια πως τον περίμεναν. Ήταν ντυμένοι καλά, καπελωμένοι, παπουτσωμένοι καλά. Τρίβαν με δύναμη τις σφιχτές τους παλάμες και τον κοιτούσαν. Το μάτι τους είχε μια βουλιμία.

Ήταν μέρα και πεινούσε και σταμάτησε κεραυνόπληκτος.

Δεν είχε παρά να

μην μπει μέσα στο δρόμο.
– μπει μέσα στό δρόμο.






Karl Jaspers: Προϋποθέσεις για μια φιλοσοφική κατανόηση του Nietzsche
Κατηγορία: Έτος 1, 1976, τεύχη 1-6

ΕΠΟΠΤΕΙΑ τεύχος δεύτερο, Μάιος 1976.  Μετάφραση Παναγιώτη Κανελλόπουλου Φαίνεται εύκολο σε πολλούς να διαβάζουν τον Nietzsche˙ όπου κι αν ανοίξει κανείς τα έργα του, μπορεί...


Karl Jaspers: Ο δρόμος προς το Είναι
Κατηγορία: Έτος 1, 1976, τεύχη 1-6 / Φιλοσοφία

Τεύχος πρώτο, Απρίλιος 1976.  Μετάφραση: ΠΑΝ. ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ. Από χειρόγραφο που του είχε στείλει ο συγγραφέας Η φιλοσοφία προβάλλει σήμερα εν μέρει με τ ’ όνομα...


Παναγιώτης Κανελλόπουλος: Ένας αναγκαίος επίλογος
Κατηγορία: Έτος 1, 1976, τεύχη 1-6 / Φιλοσοφία

Εποπτεία, τεύχος 2, Μάιος 1976 Ο Karl Jaspers, καθηγητής της φιλοσοφίας στο πανεπιστήμιο της Αϊδελβέργης, μας έστειλε —πράγμα, που οφείλεται κυρίως στην αγάπη του για...


Παναγιώτης Κανελλόπουλος: Ντεκάρτ και Γιασπερς
Κατηγορία: Έτος 1, 1976, τεύχη 1-6 / Φιλοσοφία

Από το πρώτο τεύχος της ΕΠΟΠΤΕΙΑΣ, Απρίλιος 1976 Μια φιλοσοφική κριτική ενός φιλοσοφικού συστήματος είναι απ’ τα πιο δύσκολα και σπάνια κατορθώματα. Οι πιο πολλές...


Παν. Δρακόπουλος: Ιστορίες του Ξοσιπίλλι
Κατηγορία: Έτος 1, 1976, τεύχη 1-6 / Παν. Δρακόπουλος / Φιλοσοφία
Παν. Δρακόπουλος: Ιστορίες του Ξοσιπίλλι

Raphael Maya (ψευδώνυμο του Παναγιώτη Δρακόπουλου) __ Ιστορίες του Ξοσιπίλλι κ’ η μαριονέτα με τ’ όνομα «Θάνατος — Θάνατος» Πρώτη δημοσίευση στην Εποπτεία, τεύχος 4,...


Παν. Δρακόπουλος: Άλλοσε, άλλοτε
Κατηγορία: Έτος 1, 1976, τεύχη 1-6 / Παν. Δρακόπουλος / Φιλοσοφία

Από το πρώτο τεύχος της ΕΠΟΠΤΕΙΑΣ, Απρίλιος 1976 Ημέρα πρώτη. Ήταν νύχτα και πεινούσε και κρύωνε. Το κορμί του ήταν σπασμένο και πεταγμένο πάνω στα...


Αριστοτέλους, Μετά τα φυσικά
Κατηγορία: Έτος 1, 1976, τεύχη 1-6 / Παν. Δρακόπουλος / Φιλοσοφία

ΤΩΝ ΜΕΤΑ ΤΑ ΦΥΣΙΚΑ Α 980α22 983α24. Μεταφραστική πρόταση(1) Παν. Δρακόπουλος. Πρώτη δημοσίευση: Εποπτεία, τεύχος 1, Ιούνιος 1976 980 a 22 Ολοι οι άνθρωποι έχουν έμφυτη...