Logo

ΕΠΟΠΤΕΙΑ

Πολιτισμός

μόρφωση

κοινωνία


Πάτροκλος Θεοφάνους, Επί ώρες πλάνης



Απροσδόκητα έλαβα μια καρτ-ποστάλ να δείχνει ένα ίσως ατελιέ, κι από πίσω της γραμμένο με σταθερή γυναικεία γραφή:

Ο Γκρέκο ζεί!

 

Ο ουρανός είχε πια ετοιμαστεί, κι οι πρώτες σταγόνες άρχισαν να πέφτουν βαριές στον κάμπο της Θήβας. Άπλωσα την παλάμη μου ανοιχτή, να πέσει πάνω της νερό. Το ζώο είχε χαθεί.

 

 

  1. Ιφιγένεια

 

Ακριβώς την ώρα που η μέριμνα τίγρη έχει καλύψει τ’ αναγκαία της όλα και μπορεί πιά να βλέπει μπρος της απλωμένο τον κόσμο ήσυχο χωρίς αίμα κ’ οιμωγές, ακριβώς τότε γύρισα και είδα: η σωρός των ξύλων είχεν ετοιμαστεί.  Οι άντρες όλοι είχαν μαζευτεί γύρω, ολοένα και  κάποιος φρούμαζε μη μπορώντας να περιμένει. Όρθιοι μπρός μου, γυρεύαν ανυπόμονοι να δουν  τη λάμψη του μαχαιριού καθώς  κόβει την καρωτίδα.  Το συμβάν ερχόταν με τον συνθλιπτικόν όγκο του, έχοντας την ταχύτητα της ανάσας και το μουγκανητό του θανάτου.

Θέλησα να δω στον καθρέφτη το πρόσωπό μου και είδα το τί είχα κάνει. Ξεκίνησα από μια γη που αντίς λιμάνι ήταν χώρος άκληρος, προχωρούσα με κατεύθυνση χαμένη  σ΄ένα χώρο έξω από περίγραμμα, και μ΄εντολή τάχα δοσμένη από τους θεούς, ως που την αντίκρυσα, αρχοντοπούλα, να την φροντίζουν οι νάνες της και να την υπακούν.

Έπεισα την παιδούλα πως δεν είναι στέρφος ο δρόμος μου, πως θα την οδηγήσω  στο μυστικό γάμο, και την έλαβα ως το σκήπτρο της αλήθειας στα χέρια μου.

Κι ενόσω εκείνη γεύεται το πρώιμο σταφύλι, νιώθοντας πως έχει κι όλας μπει στην ώρα της άνοιξης, το χαλί για να περάσει της το στρώνει η ορφάνια απ’ ό,τι δικό της. Ενώ περιμένει τον ιερέα του γάμου, την περιμένει ο ιερέας της θυσίας.  Δεν υπάρχουν στέφανα, παρά μόνο το μαχαίρι που ‘φτιαξαν οι επιλογές μου. Οι θεοί λουφάζουν, αφήνοντάς με γυμνόν από κάλυψη, ενώ βουβός ο κύκλος των οπλιτών δείχνει αδυσώπητος το δώρο που έκανα στην Ιφιγένεια, τη μονάκριβη σε μένα πιό πολύ κι απ’ όσο στη μάνα της:  ερήμωση.

 

Κι έγινε ξάφνου το απρόσμενο: η ψυχή μου βγήκε από τη φυλακή των δοντιών μου, κι άρχισα να με βλέπω, να με παρατηρώ. Χύμηξα πάνω μου να με γδάρω, να μου δείξω την ουσία μου την  αληθινή μου. Έβγαλα από πάνω μου το πρόσωπό μου σαν μια απλή μάσκα που ήταν, κι είδα το κίτρινο χρώμα της ενοχής να καλύπτει όλο αυτό που είναι το εγώ μου. Στο απόφως του   γκρίζου ήλιου που μου ανήκει, είδα το τι στ’ αλήθεια είμαι: αίμα γυρισμένο σε μουχλιασμένο νερό, προσανατολισμοί με τον ορίζοντά τους απόντα, νόημα των πραγμάτων χαμένο στη χοάνη του σκότους.

Με μιας, η πραγματικότητα έγινε πανικός και πολλοί άνθρωποι και γκριμάτσες κι εντολές, θέλαν να με σύρουν έξω από αυτό που ήμουν.  Πρόλαβα μόνο να ρίξω μια ματιά στους εφέστιους θεούς, γεμάτη τρόμο για ό,τι έκανα, γεμάτη παράπονο και απορία που μ’ άφησαν να το κάνω, που δεν έκαναν κάτι να εμποδίσουν τούτη τη φρίκη.

Δεν είχα μπρος μου άλλην επιλογή: έπρεπε ν’ αρπάξω την Ιφιγένεια και να φύγω, να τρέχω κρατώντας την,  να τρέξω  μακρυά από τους αποφασισμένους άντρες, να ξεφύγω τη φρίκη που εγώ ο ίδιος, εγώ μόνος μου έφερα σ’ ότι νόμισα λιμάνι μου, Αυλίδα μου.

Κι άνοιξε τότες το στόμα του ο βασιλιάς Άδης και μούπε: «Μ’ αίμα, αίμα δικό σου μπορείς να πληρώσεις. Κι αυτό, όμως δεν είναι ακριβότερό της ούτε κ’ ίσο της. Βάλε στο ζύγι ακόμα κάτι: δεν στη δίνω παρά μόνο αν μου κόψεις με το ίδιο αυτό μαχαίρι την ψυχή σου».

Κι άρπαξα τότες το μαχαίρι της θυσίας, κι έκοψα τ’αχαμνά μου σύρριζα. Τα πέταξα πάνω στο σωρό των ξύλων όπου θα καίγαν το κορίτσι, κι έτσι, πνιγμένος στον πόνο και στο αίμα των σκελιών μου, όρμησα μακριά από τους αποφασισμένους. Έτρεχα κρατώντας την, προσπαθώντας να αποφεύγω ποιόν; Εμένα τον ίδιον.

Μπήκα στο καράβι ούτε ξέρω πως, κι έφτασα χωρίς να το νιώσω πως, στην απέναντι ακτή, στη χώρα του Θόα του βάρβαρου. Την απίθωσα στο χώμα, χωρίς να τολμώ να την κοιτάξω στα μάτια, της χάϊδεψα τα πόδια, κι έβγαλα στεναγμό πόνου.






Η δική μας Ελένη Λαδιά
Κατηγορία: Γράμματα
Η δική μας Ελένη Λαδιά

Η Ελένη Λαδιά είναι κατά κόσμον βραβευμένη λογοτέχνης, μεταφραστής, δοκιμιογράφος και άλλα που επιβεβαιώνουν αυτή τη φήμη. Επιτρέψτε μου να σας γνωρίσω την πέραν αυτών...


Ψυχομαντεία
Κατηγορία: Γράμματα
Ψυχομαντεία

 Βρισκόμαστε στό Τριτοπατρεῖον τοῦ Κεραμεικοῦ.  Ἄβατο τότε ἀλλά τώρα σκορπισμένα ἐρείπια, ἀφημένα στήν πρόσβαση τοῦ κάθε ἐπισκέπτη. Δυό λίθινοι ὅροι στέκονται ὥς σήμερα καί πάνω...


Δαιμονολογία
Κατηγορία: Γράμματα
Δαιμονολογία

(στην ελληνική μυθολογία) Ὁ ἀρχαῖος Ἕλληνας πίστευε πώς τά πάντα στόν κόσμο ἦταν διαποτισμένα ἀπό τήν ἐνέργεια ἀγαθοποιῶν καί κακοποιῶν δαιμόνων. Ἐπειδὴ, κατά τόν Decharme,...


Οι Θεές
Κατηγορία: Γράμματα
Οι Θεές

Ὁ φυσιολογικός ἄνθρωπος ξεχνᾶ· ὁ συγγραφεύς καί τό ὄνειρο ποτέ. Μεγαλώνοντας βεβαιώνομαι περισσότερο γιά τήν συμπαντική μνήμη ἤ μνήμη θεοῦ ἤ μνήμη τοῦ κόσμου ἤ...


Φυσιογνωμίες τόπων
Κατηγορία: Γράμματα
Φυσιογνωμίες τόπων

Ἀλεξάνδρεια τοῦ 1991 μ.Χ. (τίτλος κατά τό καβαφικόν πρότυπον) ΤΙ ΑΠΕΓΙΝΕ Η ΑΛΛΟΤΕ ΠΟΛΥΦΩΝΙΚΗ ΠΟΛΗ; Ἐνῶ στό Κάιρο τό βαρύ, τό ἁπλόχωρο κι ἀνατολιτικο οἱ...


Η γυναίκα με το πλοίο στο κεφάλι
Κατηγορία: Γράμματα
Η γυναίκα με το πλοίο στο κεφάλι

Στήν ἐφηβεία μου εἶχα ἕναν διακαή πόθο: νά βρεθῶ στήν πόλη τοῦ ὀνείρου τρελά ἐρωτευμένη. Διέθετα τήν πόλη καί τό αἴσθημα· ἔλειπε μόνον τό πρόσωπο....


Ποταμίσιοι έρωτες
Κατηγορία: Γράμματα
Ποταμίσιοι έρωτες

Λόγος τῆς ἀφηγήτριας Ἐπιστρέφω ἀπό ἕνα ταξίδι πού διήρκησε χρόνια. Δέν ἔχει σημασία ποῦ ἤμουν. Τό ταξίδι μου, ὅπως ἄλλωστε ὅλα τά ταξίδια, εἶχε ὀμορφιά,...