Logo

ΕΠΟΠΤΕΙΑ

Πολιτισμός

μόρφωση

κοινωνία


Πάτροκλος Θεοφάνους, Επί ώρες πλάνης



“Δυό βλέμματα τόσο διαφορετικά, Πεισματοπαρμένε. Εσύ το νόημα το βγάζεις απ’ ό,τι ακολουθεί, ο μάντης το βλέπει σ’ ό,τι προηγήθηκε. Η πράξη είναι πάνω στη γραμμή. Κάθε πράξη σου κινείται στα συρματοπλέγματα: πέφτουν πάνω της αδηφάγοι προβολείς, ψάχνοντας να τη βρουν και να τη θερίσουν.»

«Κι εκείνη;» ρώτησα. «Πες μου πώς είδε όλη της την περιπέτεια η παιδούλα. Μπορώ να σφίγγω τα δόντια θάβοντας τον ένα μετά τον άλλον τους ναύτες μου», είπα, «μα παραλύω καθώς σκέπτομαι ότι όλα αυτά τα χρόνια, όλα αυτά τα ξοδεμένα αίματα στην ξηρά και τα σπασμένα ξύλα στη θάλασσα, τάκανα ξοδεύοντας την ανάσα της πριγκίπισσας, που μούφερε μεσ’ το λαγήνι την ψυχή της».

«Ακριβώς αυτό έχει γίνει» απάντησε χωρίς καθόλου σκληράδα στη φωνή του. «Όλ’ αυτά τα χρόνια που προσπαθούσες να πείσεις και να νικήσεις, όλος ο πλούτος των ωρών που πέρασαν και όχι, όλα είναι μέσα στη θυσία εκείνης Μα αυτό που σε κυνηγάει, αυτό που μάθε το πως οι θεοί θέλουν να δουν, είναι όχι γιατί  μα τι την έκανες αυτήν».

Σηκώθηκα να φύγω με την καρδιά βαρειά. «Ήλθα εδώ για νάβρω ένα νόημα, και συνάντησα μια καταδίκη».

«Λυσσασμένε», μου είπε τότε μανιασμένος ο Κάλχας, «δεν εννοείς με τίποτα να τ’ αφήσεις τα όπλα πούχεις φτιάξει, κι ας σου δείχνω πως είναι τα δεσμά σου! Ας είναι, θα σου χαρίσω ακόμα ένα κλειδί: δεν είναι άλλη η Ιφιγένεια από την Άρτεμη, δεν είναι άλλη η Ιφιγένεια από την Πηνελόπη ! Έχε το νου σου, αφού αυτό λατρεύεις, μίασμα!»

 

  1. Νέκυια

 

Άφησα τους συντρόφους στο καράβι, τάχα να πάω να βρω αν το μέρος τούτο μας κάνει ν’ απαγγιάσουμε για λίγο. Τους ζήτησα να μη το κουνήσουν απ’ το κατάστρωμα, έτοιμοι νάναι για φευγιό αν με δουν νάρθω τρέχοντας κι ορμήσω στη θάλασσα.

Ανάμεσα από τα λιγνά καλάμια είδα τον μαύρο περατάρη. Έριξα τότε γύρω μου τη σκόνη, καταπώς μ’ ορμήνεψε η Κίρκη -το μαζί του θανάτου και του πόθου. Μόλις ο περατάρης τυλίχτηκε το μανδύα του τίποτα, άρπαξα τη βάρκα και πέρασα τον Αχέροντα, έχοντας μαζί μου το μονόχρονο αρνί. Έπειτα είδα τη σπηλιά με το στόμα έτοιμο να δεχτεί όποιον περάσει.

Μπήκα μέσα της με τα σαγόνια μου σφιχτά μη με προδώσει ο ήχος. Σταγόνες ενός νερού που να σε ξεδιψάσει δεν μπορούσε, πέφταν αραιά, κάνοντας μούχλα τον αέρα. Προχώρησα στη γλιστερή κατηφόρα έχοντας τις αισθήσεις μου τεντωμένες, τόσο πούλεγα πως θα σπάσουν. Τ’ αρνί, σα να τόνιωσε πως τούτο είναι το στόμα του Άδη, βέλαξε άσχημα και θέλησε να γυρίσει πίσω. Προχώρησα λίγο ακόμα, όσο να μη χαθεί το άσπρο φως της καταχνιάς στην είσοδο. Άρπαξα το ζώο δυνατά, το σήκωσα στα δυό του πόδια και με το κοντό σπαθί μου τούκοψα το λαιμό πέρα ως πέρα. Το αίμα πήδηξε μ’ ορμή, σαν να λογάριαζε πως τώρα είναι λεύτερο να τρέξει όπου θελήσει. Δεν σκούπησα το αίμα από τα χέρια· μον’ άφησα το σφάγιο να σωριαστεί μπρος μου κι έμπηξα τ΄ασημοκαρφωμένο μου σπαθί στη θήκη.

Τότε είδα τον Τειρεσία να βγαίνει απ’ το σκοτάδι της σπηλιάς, νάρχεται πάνω μου αργά, σαν ήρεμος λιόπαρδος που τον τραβάει το αίμα. Έσκυψε κι έχωσε το σταχτί πρόσωπο στις χούφτες μου κι έγλειψε όσο αίμα είχαν. Τραβήχτηκα τότες ένα βήμα πίσω. Εκείνος άρχισε να ρουφά το μαύρο αίμα από το χώμα, και τότε τα λόγια του αντήχησαν, δείχνοντας στη γλίτσα του Άδη όλη τη δύναμη του μάντη:

«Θα γυρίσεις σε αγαπημένο σπιτικό, απέραντα ξένε, μα θα στον κάνει δύσκολο τον γυρισμό η μοίρα σου που τη χαράζεις. Δεν θά βρεις εσύ, μήτε σε θάλασσα μήτε σε γη αποκούμπι. Δεν θα σ’ αφήσεις ούτε να ξεχάσεις: πέτρινη μοίρα ετοιμάζεις,  να την ποθείς τη γη σου, το κάστρο σου να τόχεις ζωντανό, με τον φρουρό του να σε καρτερεί. Μα πάντοτε στην άκρη του ορίζοντα, ολόρθο πάντα, μα εκεί στην άκρη.»

«Τειρεσία», είπα –κι ακούγοντάς με τόνιωσα πόσο αχνός ψίθυρος ήταν η φωνή μου-, «δεν ήλθα εδώ για να με περιγράψεις. Ήλθα ν’ ακούσω πώς να βγω από μένα, πώς να πετάξω από πάνω μου αυτό που είμαι, καθώς δενδρογαλιά το πλουμιστό της δέρμα.»






Η δική μας Ελένη Λαδιά
Κατηγορία: Γράμματα
Η δική μας Ελένη Λαδιά

Η Ελένη Λαδιά είναι κατά κόσμον βραβευμένη λογοτέχνης, μεταφραστής, δοκιμιογράφος και άλλα που επιβεβαιώνουν αυτή τη φήμη. Επιτρέψτε μου να σας γνωρίσω την πέραν αυτών...


Ψυχομαντεία
Κατηγορία: Γράμματα
Ψυχομαντεία

 Βρισκόμαστε στό Τριτοπατρεῖον τοῦ Κεραμεικοῦ.  Ἄβατο τότε ἀλλά τώρα σκορπισμένα ἐρείπια, ἀφημένα στήν πρόσβαση τοῦ κάθε ἐπισκέπτη. Δυό λίθινοι ὅροι στέκονται ὥς σήμερα καί πάνω...


Δαιμονολογία
Κατηγορία: Γράμματα
Δαιμονολογία

(στην ελληνική μυθολογία) Ὁ ἀρχαῖος Ἕλληνας πίστευε πώς τά πάντα στόν κόσμο ἦταν διαποτισμένα ἀπό τήν ἐνέργεια ἀγαθοποιῶν καί κακοποιῶν δαιμόνων. Ἐπειδὴ, κατά τόν Decharme,...


Οι Θεές
Κατηγορία: Γράμματα
Οι Θεές

Ὁ φυσιολογικός ἄνθρωπος ξεχνᾶ· ὁ συγγραφεύς καί τό ὄνειρο ποτέ. Μεγαλώνοντας βεβαιώνομαι περισσότερο γιά τήν συμπαντική μνήμη ἤ μνήμη θεοῦ ἤ μνήμη τοῦ κόσμου ἤ...


Φυσιογνωμίες τόπων
Κατηγορία: Γράμματα
Φυσιογνωμίες τόπων

Ἀλεξάνδρεια τοῦ 1991 μ.Χ. (τίτλος κατά τό καβαφικόν πρότυπον) ΤΙ ΑΠΕΓΙΝΕ Η ΑΛΛΟΤΕ ΠΟΛΥΦΩΝΙΚΗ ΠΟΛΗ; Ἐνῶ στό Κάιρο τό βαρύ, τό ἁπλόχωρο κι ἀνατολιτικο οἱ...


Η γυναίκα με το πλοίο στο κεφάλι
Κατηγορία: Γράμματα
Η γυναίκα με το πλοίο στο κεφάλι

Στήν ἐφηβεία μου εἶχα ἕναν διακαή πόθο: νά βρεθῶ στήν πόλη τοῦ ὀνείρου τρελά ἐρωτευμένη. Διέθετα τήν πόλη καί τό αἴσθημα· ἔλειπε μόνον τό πρόσωπο....


Ποταμίσιοι έρωτες
Κατηγορία: Γράμματα
Ποταμίσιοι έρωτες

Λόγος τῆς ἀφηγήτριας Ἐπιστρέφω ἀπό ἕνα ταξίδι πού διήρκησε χρόνια. Δέν ἔχει σημασία ποῦ ἤμουν. Τό ταξίδι μου, ὅπως ἄλλωστε ὅλα τά ταξίδια, εἶχε ὀμορφιά,...