Logo

ΕΠΟΠΤΕΙΑ

Πολιτισμός

μόρφωση

κοινωνία


Federica Bianchi, Ο Ζισκάρ ντ΄ Εσταίν μιλάει για το μέλλον της Ευρώπης


91 ετών σήμερα, ο Βαλερύ Ζισκάρ ντ’ Εσταίν, δεν είναι μόνο ο παλαιότερος Γάλλος πρόεδρος εν ζωή, αλλά και ένας από τους  λίγους πολιτικούς που επιζούν από αυτούς που το 1957 επικύρωσαν τη Συνθήκη της Ρώμης, την ιδρυτική πράξη της Ευρωπαϊκής Οικονομικής  Κοινότητας, πρώτης φάσης της Ευρωπαϊκής Ένωσης.  Ο ντ’ Εσταίν το 2001 τιμήθηκε με το Χρυσό Μετάλλιο του Ιδρύματος Jean Monnet, και το επόμενο έτος με το βραβείο Καρλομάγνου, μεταξύ άλλων πολλών διεθνών διακρίσεων. Το 2003  εξελέγη μέλος της Γαλλικής Ακαδημίας.

Στις 25 Μαρτίου πέρασαν 60 χρόνια από την ημέρα που η έννοια της Ευρώπης , η οποία ήταν μόνο γεωγραφική έκφραση, ή  ακόμη χειρότερα, ένα αιώνιο πεδίο μάχης, έγινε κοινότητα. Τότε, Γάλλοι, Γερμανοί και Ιταλοί άρχισαν να ακολουθούν μια κοινή πορεία προς ένα συλλογικό μέλλον ειρήνης και ευημερίας

Ο Ζισκάρ ντ ‘Εστέν, ή VGE όπως είναι γνωστός στη Γαλλία, ήταν λίγο πάνω από 30 χρονών, όταν ως βουλευτής των Ρεπουμπλικανών μίλησε στη Γαλλική Βουλή σχετικά με τη συνθήκη της Ρώμης. Ζήτησε από τους συναδέλφους του να υποστηρίξουν με  «το πάθος που οφείλεται στη συνθήκη για τον ορισμό μιας κοινής οικονομικής πολιτικής που θα μπορούσε να κάνει πραγματικότητα  την ευρωπαϊκή αγορά.» Ήταν 48 όταν έγινε πρόεδρος της Γαλλικής Δημοκρατίας και πάτησε  το γκάζι της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης μαζί με τον Καγκελάριο Σμίτ, με τον οποίο μοιράζονταν την ιδέα της Ευρώπης. 

Το 2001, μετά από πρόταση του καγκελαρίου Γκέρχαρντ Σρέντερ , το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο ζήτησε τον Ζισκάρ ντ ‘Εστέν για να προεδρεύσει της Ευρωπαϊκής Σύμβασης. Στόχος: να αναπτύξει το Σύνταγμα της ΕΕ και να του δώσει μια δομή που μπορεί να λειτουργήσει και σε «πολύ μεγάλη κλίμακα». Το κείμενο υπογράφηκε στη Ρώμη το 2004 και επρόκειτο να τεθεί σε ισχύ το 2006. Όμως οι καιροί είχαν αλλάξει ήδη. Πρώτα οι Γάλλοι  και στη συνέχεια οι Ολλανδοί απέρριψαν με δημοψήφισμα το προταθέν Σύνταγμα. Ήταν η πρώτη μεγάλη αποτυχία της διαδικασίας ολοκλήρωσης. Ένα ταξίδι που τα τελευταία χρόνια έχει γίνει όλο και πιο δύσκολο και απειλεί να ναυαγήσει οριστικά την πλήρη ένωση. 

Κύριε Πρόεδρε, πώς οδηγηθήκαμε  στη γέννηση της Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητας; 
«Είχαμε δύο στόχους: την αποκατάσταση της ειρήνης και να κάνουμε την Ευρώπη, βήμα προς βήμα, μια παγκόσμια δύναμη, οικονομικά και πολιτικά, να τη φέρουμε στο ίδιο επίπεδο με τις ΗΠΑ και τη Σοβιετική Ένωση. Και στις δύο διαστάσεις: την οικονομική και την πολιτική. Στην πραγματικότητα, κατά την περίφημη ομιλία του στις 9 Μαΐου 1950, ο Ρομπέρ Σουμάν  δήλωσε ότι η κατασκευή μιας ευρωπαϊκής ομοσπονδίας θα πρέπει να έχει μια πολιτική οργάνωση».

Μήπως  είχατε στο μυαλό σας μια προοπτική χρόνου  για να επιτευχθεί το όνειρο της οικονομικής και πολιτικής ομοσπονδίας της Ευρώπης; 
«Από τα χρόνια της προεδρίας μου, μεταξύ του 1974 και του 1981, ήμουν απολύτως πεπεισμένος ότι αυτό θα γίνει σύντομα. Ήμουν αρκετά τυχερός να έχω ως συνάδελφό μου στο κεφάλι της Γερμανίας  τον Χέλμουτ Σμίτ με τον οποίο συμφωνούσαμε σε όλα. Ήταν σοσιαλδημοκράτης  και εγώ ρεπουμπλικανός: η απόδειξη ότι μπορούν να λειτουργούν καλά μαζί οι διαφορετικές πολιτικές αντιλήψεις, αν οι προτάσεις τους είναι λογικές και ρεαλιστικές. Με τον καγκελάριο  Σμίτ  δεν είχαμε ποτέ  ιδεολογικές αντιπαλότητες. Είχαμε αποφασίσει ότι δεν θα ήταν ποτέ η γερμανική και η γαλλική στάση σε αντίφαση. Πριν από τα Ευρωπαϊκά Συμβούλια συναντιόμασταν συχνά έξω από το Αμβούργο, όπου είχε ένα σπίτι σε μια μικρή κατοικημένη περιοχή από την οποία ποτέ δεν μετακινήθηκε. Με τη συντροφιά μιας  μπύρας αποφασίζαμε τις κοινές θέσεις που θα παρουσιάσουμε  στους άλλους. Είχαμε τις ίδιες απόψεις για την Ευρώπη, μια Ευρώπη των εννέα μελών –  οι έξι ιδρυτικές χώρες καθώς και τη Βρετανία, τη Δανία και την Ιρλανδία. Τώρα είμαστε 28: η Ευρώπη δεν μπορεί πλέον να κυβερνηθεί και δεν διέπεται από ενιαίο άξονα «.

Πώς φτάσαμε, εξήντα χρόνια αργότερα, η Ευρώπη να μην είναι πλέον αγαπητή  από τους πολίτες της, να θεωρείται μητριά και όχι καλοπροαίρετη και προστάτης; 
«Μέχρι την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης, η Ευρώπη ήταν ισχυρή ακόμη και  μπορούσε να παίρνει κοινές αποφάσεις. Αλλά στη δεκαετία του 1990, η Ευρώπη έγινε δύο ζώνες και από τότε υπάρχουν δύο Ευρώπες. Οι δημοσιογράφοι και το κοινό εξακολουθούν  να μην μπορούν  να τα ξεχωρίζουν. Οι δημοσιογράφοι μιλούν για την Ευρώπη και τη ζώνη του ευρώ, αλλά η Ευρώπη των ιδρυτικών χωρών που βρήκε  την έκφρασή της στη Συνθήκη του Μάαστριχτ του 1992, διαφέρει βαθειά από την Ευρώπη της Μεγάλης Επέκτασης. Η Επέκταση περιέλαβε τις χώρες που ήταν στη κομμουνιστική σφαίρα, και ως εκ τούτου τις φτωχότερες, με σημαντικές ανάγκες των νέων χωρών. Η διαπραγμάτευση μαζί τους, δεν έχει γίνει σωστά, διότι δεν αποδείχθηκε ότι μπήκαν στην  Ευρωπαϊκή Ένωση  ασπαζόμενες το πολιτικό της  σχέδιο. Ήλθαν στην Ένωση κυρίως για να έχουν οικονομικό όφελος .»




Αγοραίος

Αγοραίος
ΕΚΛΟΓΕΣ   Οι εκλογές στην Ιταλία, τη Γερμανία, τις ΗΠΑ , την Ελλάδα και αλλού, συνιστούν σφαίρες κατά της δημοκρατίας. Τα βάζουμε με τους ηγέτες –...

Federica Bianchi, Ο Ζισκάρ ντ΄ Εσταίν μιλάει για το μέλλον της Ευρώπης
Κατηγορία: Συνεντεύξεις / ΤΕΥΧΟΣ 1 ΙΟΥΛΙΟΣ-ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ 2017
Federica Bianchi, Ο Ζισκάρ ντ΄ Εσταίν μιλάει για το μέλλον της Ευρώπης

91 ετών σήμερα, ο Βαλερύ Ζισκάρ ντ’ Εσταίν, δεν είναι μόνο ο παλαιότερος Γάλλος πρόεδρος εν ζωή, αλλά και ένας από τους  λίγους πολιτικούς που επιζούν...


Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.